donderdag 16 maart 2017

Clearwater

Clearwater

En via Kamloops de zelfde dag door naar Clear Water Creek.
het was weer bepaald geen vervelende reis.
Langs wilde rivieren en prachtige begroeide rotsformaties.
Waarschuwingsborden voor brand.
Maar ook deze.
Onderweg op een mooi plekje even een pauze.
En uiteindelijk op de vrijwel lege campground "Dutch Lake" een prachtig plekje met fantastisch uitzicht over het meer.
Zo leeg bleef het overigens niet hoor. Tegen de avond kregen we gezelschap van nog een tiental andere campers.
De meeste bleken bevolkt door Nederlanders die ongeveer dezelfde reis als wij maakten van Vancouver naar Calcary maar ook van Calgary naar Vancouver. Dat was wel even leuk om ervaringen en tips uit te wisselen en zo raakten we voor het eerst aan de praat met Joyce en Peter.
Inmiddels zijn dat dierbare vrienden van ons geworden maar dat terzijde.
Na te zijn gesetteld, even wat boodschappen doen.
Is dit nou niet echt een winkel zoals je die in Canada verwacht?
En tanken; dat is ook leuk met zo'n enorme camper.
220 liter per keer!
Toen we terug kwamen eerst even lekker wat gedronken en toen naar het restaurant.
Wij zijn echte strand- en zeeliefhebbers en zitten graag op het strand tijdens de zonsondergang.
Maar kijk hier nou toch weer eens, dat is toch minstens zo mooi?
De weerspiegeling in het water was weergaloos mooi.
Ik blééf klikken.



En zelfs vanuit het restaurant kon ik het niet laten.



We hadden goede recensies gelezen over het restaurant op de campground en bij aankomst meteen een tafel besproken dus we konden lekker op ons gemakkie er heen lopen ondertussen genietend van het fantastische zicht op het meer.
Bij binnenkomst werden we door deze snuiter verwelkomd. Ik hou daar niet zo, van maar ja ...


En het eten was inderdaad buitengewoon smakelijk. Jammer genoeg dacht ik er te laat aan om foto's te maken maar neem van mij aan dat het niet alleen fantastisch smaakte maar dat het ook nog eens heel aantrekkelijk opgediend werd.
Hier is mijn bord jammer genoeg al half leeg. 
Eigenlijk zouden we de volgende dag weer verder gaan maar we besloten ter plekke voor de volgende avond weer een tafel te bespreken en dus een dagje over te blijven.
Dit dessert is trouwens van de tweede avond; de eerste avond helaas geen foto gemaakt.
Die kreeg ik niet op dus die ging halverwege terug naar de keuken.
Deze keer vertelde ik de serveerster echter dat ik hem niet helemaal op at maar dat dat beslist niet aan het dessert lag, het was gewoon te veel.
En onmiddellijk verdween zij naar de keuken en kwam terug met een doosje.
Ik mocht hem gewoon mee nemen!
Oooooh, had ik dat de eerste dag maar geweten ;) !
De volgende dag stonden er drie geweldige watervallen op het programma.
Daar over de volgende keer weer meer.

maandag 6 maart 2017

Eindelijk een quiltwinkel ...

De volgende morgen op ons gemak weer opgestaan en het adres van Katja's Quiltshop in de TomTom gezet.
Het was niet zo heel ver dus ik zou alle tijd hebben om daar rond te neuzen, wat een heerlijk vooruitzicht.
Bram van de TomTom wees ons feilloos de weg alleen op het eind was het even zoeken. De winkel bleek zich op een industrieterreintje te bevinden zonder straatnamen maar gelukkig hadden we onze mond bij ons en konden we het dus even aan een voorbijganger vragen.
En ja hoor, gevonden. Ik meteen uit de camper gesprongen en aan Wim over gelaten om een parkeerplekje te vinden.
Katja's bleek te huizen in een mooie ruime winkel. En tot mijn verbazing géén Mille Fiori aan de wand.
Was waarschijnlijk op tournee ;)
maar genoeg ander moois te zien hoor!
Katja zelf was ook niet aanwezig, Zij had juist die dag een vrije dag maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door twee uiterst vriendelijke medewerksters. Waarvan eentje (uiteraard) van Nederlandse afkomst en zij heeft zelfs een broer in Amsterdam wonen maar zelf was zij er nog nooit geweest. Afijn, een gezellig praatje is dan snel gemaakt.
En natuurlijk moesten er wat lapjes mee genomen worden.
Zie hier de buit:
Allemaal voor de Green tea and Sweet beans. Het centimetertje (oranje) kreeg ik er als cadeautje bij.
Na een half uurtje kwam ik blij weer naar buiten. Natuurlijk nog even een foto vóór de winkel gemaakt 
en toen op naar ons volgende doel, Dutch Lake  Campground. 
Ja, je raadt het al, Nederlandse eigenaar.
 Maar niet heus, die had de boel inmiddels verkocht bleek later.

zondag 5 maart 2017

Kamloops (dachten we)

Van Whistler dus richting Kamloops. En dus richting de Quiltshop van Katja.
Zij is de ontwerpster van een Mille Fiori die  door een enthousiaste groep bij Marlies in "De Quiltmuis" te Oosthuizen wordt gemaakt.
Maar goed, we waren er nog niet.
We zouden via Lilouet rijden, ongeveer 400 km. Maar o wee, onderweg kwamen we regelmatig borden tegen die ons waarschuwden voor een afgesloten weg voorbij Liliouet. Mmmmm, wat zullen we doen?
Gewoon doorrijden maar en dan zien we ter plekke wel hoe erg het is en wat de mogelijkheden zijn.
In Lilouet even getankt en meteen gevraagd wat er precies aan de hand was.
OEFFFF, de weg is afgesloten omdat hij vlak na Lilouet door erosie gewoon in de rivier was gestort.
Maar niet getreurd hoor, "Er is een prima omleiding." 
Okay, geen probleem dus.
Maar wat blijkt? 
Die omleiding is wel even ruim 250 km om, dus in plaats van nog 100 km moesten we nog ruim 350 km. 
Voor de locals geen enkel probleem; zij moeten voor hun grote boodschappen ook naar Kamloops en dat was nu heen en terug dus ruim 700 km in plaats van 200.
Daar zou hier iedereen compleet van ondersteboven zijn maar daar halen de mensen slechts hun schouders op; het is niet anders.
Afijn, wij hadden vakantie dus ook wij haalden onze schouders op en gingen vrolijk op weg.
Wat een prachtige route met weer een compleet ander landschap.  Maarrrr ...... al snel bleek ook deze weg niet helemaal meer in top conditie.
Een paar keer werden we tegen gehouden door een mijnheertje met een stopbordje en moesten we wachten tot er weer een rijtje tegenliggers gepasseerd was voordat wij verder mochten. Wat bleek ...?
Ook deze weg was hier en daar afgebrokkeld en gedeeltelijk in de meters lager gelegen rivier gestort. 
Redelijk bizar.
Maar langs deze weg kwamen we ook de eerste boerderijen van (ex) Nederlanders tegen. Je haalt ze er direct uit.
Keurig erf én wat vooral opviel waren de mooie tuinen om het woonhuis. Van die tuinen heb ik geen foto's maar hier zie je wel een keurig stukje veeboerderij in bedrijf.
Inmiddels reden we dus in een compleet ander landschap. Grauwe bergen aan de ene kant en een meanderende rivier aan de andere kant met daarnaast prachtige grijze bergen met donkere sparren.

 En ik hoefde alleen maar om me heen te kijken en te genieten terwijl Wim achter het stuur genoot.
Het was een rustige weg met af en toe zo'n prachtige truck als tegenligger.
Toen we ongeveer op de helft van onze omweg waren zijn we gaan kijken naar een plekje om een nachtje te blijven staan.
Hoewel je in Canada buiten de Nationale parken (bijna) overal mag gaan staan kozen wij er toch voor om een campground op te zoeken.
We vonden een kleine, bijna lege, in Cache Creek. Bijzonder vriendelijke eigenaresse en een ruime plek.
Natuurlijk weer een wandeling gemaakt. Dit keer geen bossen, watervallen en beren maar met heel veel ruimte om ons heen.
Heerlijk in het avondzonnetje genieten van de stilte.


In deze paal waren allerlei penningen geslagen; geen idee waarvan. We vermoeden van keurigsinstanties.
Met in de verte een dromerig dorpje.
De volgende dag verder richting Kamloops.

zaterdag 14 januari 2017

Whistler

Okay, die wandeling daar boven op de Peak dus.
Zoals ik al zei was het zo ongeveer de mooiste wandeling die we in Canada gemaakt hebben.
Ongelooflijk, zo mooi vond ik het. Eerst twijfelden we nog of we die wandeling zouden maken maar gelukkig waren we zo verstandig om toch maar op weg te gaan ook al was het ijzig koud en zag het er nog zo onherbergzaam uit. 
Het eerste stukje was niet zo veelbelovend maar plotseling stonden er op en tussen de grijze rotsen en rotsblokken prachtige donkergroene sparren en scharrelden er beestjes rond die totaal niet van ons onder de indruk waren.

Ik weet niet of dit prachtige stukje natuur zo was aangelegd voor de Spelen of dat het er gewoon  ooit is ontstaan maar dat maakt me ook niet uit.
 Wonderlijk, boven op die berg en een behoorlijk eind boven de boomgrens kom je dan opeens dit tegen.
 Ongelooflijk toch? Ik vond het prachtig.


Wat ik vooral zo mooi vond was de combinatie van kleuren, die grijze rotsen met dat intense groen.
Jammer genoeg komt dat prachtige groen op de foto's niet helemaal uit de verf.
Nou, jullie merken intussen wel hoe enthousiast ik hier over ben. :)
nog een paar foto's dus.
 Het liefst laat ik ze allemaal zien maar dat gaat niet.
 Dan ben ik een paar uur bezig met downloaden.
 Sorry.

Dat bankje heb ik maar even over geslagen want ik zag mezelf al met een verzwikte enkel terug moeten strompelen. 
Ook al had je er nog zo'n mooi uitzicht; het risico was te groot in mijn beleving.

Net als dit stukje trouwens. 
Ik ben nu eenmaal behept met een fantasierijke beleving zullen we maar zeggen.
 Maar zeg nou zelf, zie je me hier al misstappen of uitglijden en naar beneden rollen?
Dat bedoel ik!
Nou, ik hoop dat deze foto's een beetje de pracht van dit stukje Canada hebben over gebracht.
En na deze prachtige wandeling eerst even lekker gegeten en alle indrukken op ons in laten werken daar boven op die berg en daarna dus weer terug naar beneden.
Nog even door het leuke dorp gestruind en langs de mooie rivier terug naar de Campground.
De dag was bijna om en dat was maar goed ook want nog meer wandelen zat er daar beneden echt niet meer in.
Niet zo gek toch met dit bord bij de ingang van de Campground.....
De volgende dag gingen we weer verder, richting Kamloops, waar ik, eindelijk ;), een Quiltshop bezocht. 
Dat ging nog niet zo vlotjes als we hadden gedacht. Maar daarover de volgende keer weer meer. 

zaterdag 17 december 2016

Whistler

En toen op naar Whistler.
Dat was weer een pittige rit, maar wederom ( het wordt afgezaagd hè) moooooooiiii.
Een beetje miezerig onderweg maar wel een stuk rustiger dan de afgelopen week.

Alleen bij de dorpjes is het even wat drukker.
Tom brengt ons weer keurig naar de uitgezochte campground en we krijgen een prachtig plekje aan gewezen.
In Whistler staat mijn volgende grensverleggende onderneming op het programma.
Het is een wintersportgebied waar in 2010 de Olympische Winterspelen werden gehouden en dus zijn er nogal wat attracties. Één daarvan is de "Peak to Peak gondel"
Dat betekent dat je eerst met een gondel naar boven gaat naar de pistes,  en vervolgens helemaal naar de top van de berg en dan is het de bedoeling dat je daar in de volgende gondel stapt die je dan naar de top van een andere berg brengt. Dus op een enorme hoogte van top naar top.
En ik herinner jullie er nog even aan dat ik behoorlijke hoogtevrees heb hè.
Er gaat een shuttle vanaf de campground naar het nieuw aangelegde dorpje in de bergen vanwaar de eerste gondel vertrekt maar volgens de jongen bij de balie is het maar zo'n 20 minuten lopen dus kiezen we daar voor.
20 Minuten; nou misschien als je je hardloopschoenen met motoraandrijving aan hebt maar niet met onze wandelschoen hoor, bijna drie kwartier deden we er over. En we lopen toch echt wel door!
Afijn, niet getreurd want het was weer geen straf. Het was inmiddels droog en we liepen langs een wild riviertje door het bos en later door een nieuwbouwwijkje met de mooiste huizen en appartementen.
Een beeldschoon spiksplinternieuw dorpje was er gebouwd in de bergen. Helemaal van hout.
Ho,Pfff laat ik precies een foto zien met het enige stenen gebouw. :)
Zo dan.
Het is inmiddels 1 oktober en de Indian Summer komt goed op gang.

De opstap voor de eerste gondel is snel gevonden en daar gaan we.
We gaan óver de kabelbaan heen, hoger en hoger.
Halverwege krijg ik het al redelijk benauwd "oh Wim, wat gaan we hóóg."
Maar even later; " Ah gelukkig, daar is het station!"
SCHRIK!
Bij aankomst in het station lezen we op een enorm bord dat passagiers voor de Peak to Peak moeten blijven zitten omdat ze pas op één derde (!!!) van de hoogte zijn. 
Terwijl ik nog van de schrik probeer te bekomen en besef dat ik nú de beslissing moet nemen om te blijven zitten of door te gaan, zie ik tot mijn verbijstering dat de deurtjes al weer sluiten.
Er helpt geen lieve moedertje meer aan; ik zal mee omhoog moeten, nóg hoger.
Wim komt naast me zitten en spreekt me moed in. Overigens terwijl hij onderhand de grootste moeite moet doen om zijn lachen in te houden; ik zie het heus wel.
Afijn, het is niet anders.
En dan gebeurt er weer zo'n klein wondertje ( net als in het vliegtuig) > langzaam maar zeker begin ik er van te genieten!
Prachtig, prachtig! Wat een wondere wereld gaan we binnen. Het begint een beetje te sneeuwen en het uitzicht is magnifiek.

En dan komt het hoogste punt in zicht.
En nu moet ik dus gaan beslissen of ik ook nog over stap op de Peak to Peak gondel.
En ja hoor, ik doe het!



Gelukkig maar, want daar hebben we zó prachtig gewandeld ... 
Wat mij betreft hebben we daar de mooiste wandeling van de reis gemaakt.
Maar dat laat ik de volgende keer zien.